Home ข้อคิดดีๆ เพราะ “ลื้อ” เป็นความหวังของ “เตี่ย”

เพราะ “ลื้อ” เป็นความหวังของ “เตี่ย”

0 second read
0
0

เพราะ “ลื้อ” เป็นความหวังของ “เตี่ย”

แป๊ะเก เป็นคนจีนอพยพเข้ามาทำมาหากินที่เมืองไทยเหมือนชาวจีนร่วมชาติหลายต่อหลายคน แกเข้ามาฝึกงานซ่อมนาฬิกาที่ห้างนาฬิกาชื่อดัง จนกลายเป็นนายช่างประจำศูนย์ มีรายได้พออยู่พอกินไม่ลำบาก แกพบรักกับ ยุพา แม่ค้าขายขนมหน้าห้างนาฬิกาที่แกทำงาน หลังคบหากันไม่นาน แกตกลงอยู่กินกับยุพา

2ผัวเมียช่วยกันทำงานสร้างเนื้อสร้างตัว มุ่งหวังสร้างครอบครัวให้มั่นคง เป็นต้นตระกูลอบอุ่นพร้อมพรั่ง ไม่ให้ลูกหลานว้าเหว่เหมือนแก2คน ตั้งใจจะมีลูกๆ สืบสกุลไว้หลายๆ คน เหมือนคนสมัยนั้น เวลานั้น รายได้และเงินเก็บของแก จัดได้ว่าสามารถเลี้ยงดูลูกๆ ได้อย่างสบาย เพราะแกทั้ง2คน นอกจากจะขยันแล้ว ยังรู้จักประหยัดอดออมไว้เพื่อ อนาคตของลูกๆ ที่กำลังจะตามมา

หลายเดือนต่อมา ยุพา คลอดลูกชายแข็งแรงน่ารัก สมความตั้งใจ แกตั้งชื่อลูกว่า หวัง ครอบครัวกำลังดูดี แต่ตอนยุพาคลอดตี๋หวัง ยุพาก็แทบเอาชีวิตไม่รอด เจ็บท้องข้ามคืน กว่าจะคลอดออกมาท่ามกลางการลุ้นระทึก และยุพาก็เริ่มป่วยตั้งแต่นั้นมา

แป๊ะเก ปลื้มใจในตัวหวัง แต่แกก็ต้องมากลุ้มใจกับอาการป่วยของเมีย ต้องขอลางาน มาดูแลทั้งเมียที่เจ็บ และลูกชายแบเบาะ อาการเมียแกไม่ดีขึ้น แกยอมเสียเงินที่เก็บหอมรอมริบมาเกือบทั้งหมด เพื่อยื้อชีวิตเมียเอาไว้ แต่ หลังจากหวังอายุยังไม่ครบ2เดือน ยุพาจากไป

แป๊ะเก หมดกำลังใจ สูญสิ้นความหวังสร้างครอบครัวที่ตั้งใจ เหลือเพียงลูกเล็กๆ ที่แกรักสุดหัวใจ แต่ สภาพแกตอนนั้น เหมือนคนหมดอาลัยต ายอย าก แกตัดสินใจหอบลูกชายตัวน้อย ไปหา เถ้าแก่หู เพื่อนรักที่มาจากเมืองจีนพร้อมกัน ยกลูกชายคนเดียวให้เพื่อนที่เปิดกิจการขายเฟอร์นิเจอร์อยู่หัวเมืองใหญ่ แต่งงานกับสาวไทย แต่ไม่มีลูกสืบสกุล

เถ้าแก่หูและเมียดีใจอย่างที่สุด รับปากจะเลี้ยงไอ้ตี๋หวังให้อย่างดี แต่ ขอสัญญากับแป๊ะเกว่า ถ้ายกให้ ต้องยกให้ขาด ห้ามบอกเรื่องนี้กับใคร แม้แต่หวังก็ตาม แป๊ะเก หอบสังขารไร้วิญญาณกลับมาทำงานที่ห้างนาฬิกา ช่วงแรกแกไม่เหมือนเดิม กินเหล้าหนักมาก วันๆ พร่ำเพ้อถึงแต่ตี๋หวัง ลูกชายสุดที่รัก

หลายปีต่อมา หลังจากทำใจได้ และเก็บเงินได้ก้อนหนึ่ง แกลางาน เดินทางไปหาเถ้าแก่หู เพื่อเยี่ยมเยียนและเพื่อไปดูหวัง สายเลือ ดที่แกคิดถึงจับใจ ที่บ้านเพื่อน เด็กผู้ชายเชื้อสายจีนตัวขาวๆ วัย6ขวบ ท่าทางทะมัดทะแมง ดื้อ ซน ฉลาด แข็งแรง เป็นที่รักเอ็นดูของคนทั้งบ้าน เป็นความหวังของบ้านเถ้าแก่หูเช่นกัน

แกได้แต่ลูบหัวไอ้ตี๋น้อย ทั้งๆ ที่เด็กก็ออกอาการรังเกียจ แต่แกกลับเอ็นดูและเข้าใจ แค่นี้แกก็มีความสุขอย่างล้นเหลือ ก่อนกลับแกมอบเงินที่เก็บหอมรอมริบได้ให้เพื่อนรัก บอกว่าฝากให้เด็ก แม้จะโดนปฏิเสธอย่างไง แกก็ยัดเยียดให้เพื่อนแกไปจนได้ และแกทำอย่างนี้มาอีกหลายปี จนหวังอายุ16ปี

คราวนั้น หลังจากแกมาเยี่ยมเพื่อนรักและลูกชาย ก่อนกลับ เถ้าแก่หู บอกกับแกว่า ฐานะของเถ้าแก่ไม่ค่อยดี การค้าย่ำแย่ ตัวเองก็ร่างกายไม่สู้ดี ภรรย าก็เจ็บออดๆ แอดๆ ไอ้ตี๋หวังก็ดื้อเหลือใจ เที่ยวเก่ง ใช้เงินเก่ง ติดเพื่อน ติดผู้หญิง สั่งสอนอย่างไงก็ไม่เชื่อฟัง

เขากลัวว่า จะเลี้ยงไม่ไหว จึงปรึกษากันว่า จะให้แป๊ะเก มาเปิดร้านซ่อมนาฬิกาหน้าร้านเฟอร์นิเจอร์ อย่างน้อยก็ช่วยกันเป็นหูเป็นตาดูแลไอ้หวัง ตัวหวังนั้นแม้จะหน้าตาคล้ายแป๊ะเก แต่หวังไม่เคยชอบเขาเลยตั้งแต่เล็กๆ ยิ่งเถ้าแก่หูที่หวังคิดว่าเป็นพ่อแท้ๆ ล้อว่าหน้าเหมือนอาเจ๊ก เด็กหนุ่มยิ่งไม่ชอบแกหนักยิ่งขึ้น

และเมื่อเห็นว่า แป๊ะเกมาเปิดร้านนาฬิกาหน้าร้านเขายิ่งไม่ชอบใจหนักกว่าเดิม หาเรื่องเลื่อนข้าวของชนตู้ซ่อมนาฬิกาของแก และแกล้งบ่นด่า กระทบกระเทียบหาว่า ที่ขายของได้น้อยลง เพราะร้านนาฬิกาบังหน้าร้านพ่อแม่ แป๊ะเกเก็บความขมขื่นสะอื้นในใจ แม้จะเจ็บปวด แต่การได้เห็นลูกชายทุกวัน ก็ดีกว่าเจอกันปีละครั้ง

5ปีต่อมา เถ้าแก่หูป่วยหนัก หมดเงินทองไปกับการรักษาตัวจำนวนมาก พร้อมกับเมียเขาก็ร่างกายไม่ดี ขี้หลงขี้ลืม กลายเป็นภาระให้หวังต้องดูแล เป็นการดูแลพ่อ-แม่ผู้มีพระคุณแบบขอไปที ไม่เคยสำนึกในบุญคุณ มีแต่แป๊ะเกเท่านั้น ที่กิจการร้านนาฬิกาไปได้ดี แกจึงแอบเอาเงินให้เถ้าแก่ เพื่อใช้จ่ายโดยตัวเองเหลือใช้เท่าที่จำเป็น

และปีนั้นเองเถ้าแก่หูจากไปอย่างสงบ ส่วนเมียก็หายออกจากบ้านไปด้วยความหลงลืม หวังก็ไม่ได้ติดตามอย่างจริงจัง อ้างแต่ว่า ต้องดูแลร้าน เมื่อสิ้นเถ้าแก่ หวังได้เวลาที่รอคอย เขาจัดการไล่ที่ ให้แป๊ะเกออกจากหน้าร้าน มิใยที่แกจะขอให้ค่าเช่าราคาสูงเท่าไหร่ เขาก็ยืนยันด้วยความรังเกียจเช่นเดิม

แป๊ะเกย้ายจากร้านหวัง ไปเช่าที่เล็กๆ ห่างไปไม่กี่ห้อง กิจการแกดีกว่าเดิม เพราะฝีมือซ่อมนาฬิกาแกเป็นที่เลื่องลือไปทั่ว ผิดกับร้านเฟอร์นิเจอร์เฮียหวัง หลังจากเถ้าแก่จากไป ลูกค้าหดหาย เพราะเฮียหวัง เจ้าของร้านคนใหม่ ค้าขายไม่เป็น

เมื่อค้าขายไม่ดี บวกกับเป็นคนเกเร คบเพื่อนไม่ดี ไม่นาน เฮียหวังจึงพบว่า การเงินฝืดเคือง ต้องพึ่งพาเงินกู้ของกำนัน เศรษฐีใหญ่ของตำบล เพื่อพยุงกิจการและใช้หาความสำราญอย่างไม่สำนึก เรื่องเล่าลือรู้ถึงหูแป๊ะเก แกไปหาเฮียหวังที่บ้าน ถามเรื่องที่เกิดขึ้น เฮียหวังด่าว่าแก ที่มาจุ้นจ้าน แกควักเงินก้อนหนึ่งส่งให้ บอกว่า เป็นหนี้เถ้าแก่หูผู้พ่อ

ไม่นานเฮียหวังแต่งงานกับคนท้องถิ่น ร้านที่เคยอยู่คนเดียว เต็มไปด้วยญาติฝ่ายเมีย เข้ามาอยู่อาศัยกันอย่างเบิกบาน แต่ละคนคิดแต่ว่า ตกถังข้าวสาร มีแต่แป๊ะเกเท่านั้น ที่รู้ว่า ที่ครอบครัวเฮียหวังยังเบิกบานอยู่ได้ ส่วนหนึ่งเพราะเงินที่แกใช้หนี้ เป็นเงินที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของแก เป็นเงินที่แกคิดว่า มันเป็นเงินที่แกต้องให้ลูกชายของแกอยู่แล้ว

ในขณะเดียวกัน เฮียหวังก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกันว่า แป๊ะเก เป็นหนี้อะไรเถ้าแก่หูผู้พ่อนักหนา ใช้กันมาหลายปี ไม่มีที่ท่าว่า เป๊ะเกจะบอกว่าหมดเสียที แต่เขาจะไปสนใจทำไม ให้เท่าไหร่เฮียก็ยินดีรับไว้อยู่แล้ว ถ้าเกิดไปถาม แล้วแป๊ะเกบอกว่าหมดกัน เขานั้นแหละจะเดือดร้อน

ผ่านมาหลายปี ร้านเฟอร์นิเจอร์ขาดทุนสะสมอย่างหนัก ทุกคนในร้านช่วยงานไม่เท่ากับช่วยใช้เงิน จนในที่สุด เมื่อไม่ส่งด อ กเบี้ยต่อเนื่องกำนันต้องขอยึดร้านและกิจการ แต่ด้วยเห็นแก่เถ้าแก่หู จึงให้เวลาเฮียหวัง3เดือนย้ายออก

ขณะเดียวกัน แป๊ะเกก็เริ่มล้มป่วย แกหักโหมงานหนักมากเพราะหาเงิน ใช้หนี้ ให้เฮียหวัง แกซ่อมนาฬิกาจนดึกดื่น แทบไม่ได้หลับนอน ใครถามว่า ตัวคนเดียวจะหักโหมทำไม แกตอบปริศนาที่ทุกคนคิดว่าแกพูดเล่นทำให้ลูก

ยิ่งแป๊ะเกรู้ว่า เฮียหวังมีลูกชาย ที่แกอย ากให้เรียกแกว่า อากง ด้วยแล้ว แม้แกจะเหนื่อยอย่างไร แกก็ยินดีจะช่วยให้เฮียหวังและลูกชาย ก้าวผ่านช่วงเวลาเล วร้ ายไปให้ได้ ก่อนเฮียหวังจะย้ายออกไม่นาน แป๊ะเกจากไปอย่างสงบ

มีคนมาส่งข่าวว่า แป๊ะเก เขียนพินัยกรร มไว้ฉบับหนึ่ง กับกล่องเหล็กอีก1ใบ ที่เป็นสมบัติติดตัวที่มอบให้เฮียดูแลต่อไป เพราะเฮียหวังเป็นคนเดียวที่ดูเหมือนแป๊ะเก สนิทที่สุด พินัยกรร มเขียนว่า ยกทรัพย์สินคืออุปกรณ์ซ่อมนาฬิกา พร้อมเงินฝากก้อนเล็กๆ ก้อนหนึ่งให้เฮียหวัง

เฮียแอบดีใจที่มีเงินพอจะย้ายไปตั้งรกรากแห่งใหม่พร้อมเมียและลูก ที่คราวนี้จะไปสร้างครอบครัวกันเพียงเท่านี้ ไม่รวมญาติๆ เมียไปอีก แกไม่เคยนึกถึงความดีของแป๊ะเกเลยสักครั้ง จนวันนี้ อย่างน้อย แกก็ชื่นชมแป๊ะเก ที่เป็นลูกหนี้ที่ซื่อสัตย์ หลายปีมานี้ แป๊ะเกมอบเงินใช้หนี้ ให้เฮียมาหลายอยู่ เป็นส่วนหนึ่งที่ได้พยุงร้านมาจนวันนี้ และยังมีมรดกมาช่วยให้แกตั้งหลักได้ใหม่อีกก้อน วันนี้เฮียนึกขอบใจแป๊ะเกจริงๆ

ค่ำวันนั้น หลังจากเสร็จภาระกิจและจัดการทุกเรื่องราวที่ต้องย้ายไปเริ่มต้นใหม่เสร็จสิ้น เฮียหวังตัดสินใจเปิดหีบเหล็กของแป๊ะเก เผื่อมีอะไรพอจะเป็นทรัพย์สินมีค่าเพิ่มเติมทำทุนได้ ในหีบมีรูปถ่ายเด็กชายแบเบาะ ที่แม่อุ้มไว้ ด้านหลังเขียนว่า ที่ตั้งชื่อว่าหวัง เพราะลื้อคือความหวัง กับจดหมายปึกใหญ่ เขียนโต้ตอบกันระหว่าง เถ้าแก่หูกับเพื่อนรักแป๊ะเก

เนื้อความบรรย ายถึงความน่ารักของเด็กชายอันเป็นที่รักของแป๊ะเก เป็นเนื้อหาที่บอกฐานะที่แท้จริงของเฮียหวัง ที่กำลังนั่งอ่านจดหมายพวกนั้นด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตา วันนี้เฮียหวังมีคำตอบแล้วว่า ทำไมแป๊ะเก ถึงใช้หนี้ให้เถ้าแก่ ไม่หมดเสียที่จนวันต าย

เฮียหวังซบหน้าลงกับกล่องเหล็ก มีเสียงรำพึงรอดจากปากว่า เตี่ย ผมขอโทษๆ พรุ่งนี้ผมจะไปกราบเตี่ย ผมจะพาหลานไปกราบอากง

ที่มา นะโม นะโม

Load More Related Articles
Load More By ผู้เขียน
Load More In ข้อคิดดีๆ

Check Also

3 ราศีนี้ โชคจะดีเป็นเศรษฐีตอนแก่

3 ราศีนี้ โชคจะดีเป็นเศรษฐีตอนแก่ วันนี้เราจะพาทุกท่าน ไปเปิดดวงชะตา ของคน 3 ราศี ที่ชีวิต…